[ سوره لقمان ‹ 31 › : آيات 33 تا 34 ] يا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمْ وَاخْشَوْا يَوْماً لا يَجْزِي والِدٌ عَنْ وَلَدِه وَلا مَوْلُودٌ هُوَ جازٍ عَنْ والِدِه شَيْئاً إِنَّ وَعْدَ اللَّه حَقٌّ فَلا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا وَلا يَغُرَّنَّكُمْ بِاللَّه الْغَرُورُ ‹ 33 › إِنَّ اللَّه عِنْدَه عِلْمُ السَّاعَةِ وَيُنَزِّلُ الْغَيْثَ وَيَعْلَمُ ما فِي الأَرْحامِ وَما تَدْرِي نَفْسٌ ما ذا تَكْسِبُ غَداً وَما تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ إِنَّ اللَّه عَلِيمٌ خَبِيرٌ ‹ 34 › ترجمه : 33 - اى مردم ! از خدا بپرهيزيد ، و از روزى بترسيد كه نه پدر جزاى اعمال فرزند خود را تحمل مىكند و نه فرزند چيزى از جزاى پدر را ، مسلما وعده الهى حق است مبادا زندگانى دنيا شما را بفريبد ، و مبادا شيطان شما را مغرور سازد . 34 - آگاهى از زمان قيام قيامت مخصوص خداست ، و او است كه باران را نازل مىكند ، و آنچه در رحم مادران است مىداند ، و هيچكس نمىداند فردا چه مىكند ، و هيچكس نمىداند در چه سرزمينى مىميرد ، فقط خداوند عالم و آگاه است . تفسير : وسعت علم خداوند در اين دو آيه كه آخرين آيه سوره لقمان است ، نخست به صورت يك جمع بندى از مواعظ و اندرزهاى گذشته ، و دلائل توحيد و معاد ، همه انسانها را به خدا و روز قيامت توجه مىدهد ، سپس از غرور ناشى از دنيا و شيطان بر حذر مىدارد